Εκ βαθεων

Παιδια,

εσεις αυτα τα 2-3 ατομα που σας θεωρω δικους μου ανθρωπους
-καποιους και καποιες σας βλεπω σαν αδερφες ψυχες-


ξερετε ποσο σας νοιαζομαι και σας αγαπαω και τα λοιπα...
κι ας μην δειχνετε το ιδιο

οταν μου λετε ποσο υπερβολικη ή απολυτη ειμαι σας πιστευω-το καταλαβαινω οτι ειμαι

η δικια σας ομως υπερβολη
η απολυτοτητα
η ελαφροτητα που μου λετε "να μη σε νοιαζει"
τα μονιμα νευρα
τα ξεσπασματα σας


με κανουν εξαλλη.
κι οχι γιατι δεν καταλαβαινω-καταλαβαινω και πολυ καλα μαλιστα.
αλλα γιατι νιωθω σαν να με ξεκοβετε σιγα σιγα. και δεν μου αρεσει καθολου.

εκτος απο τα δυο πολυ ομορφα και πολυ λειτουργικα αυτακια που εχω για να σας ακουω
εχω στη θεση της καρδιας μια καρδια, και οχι λαμαρινα
γι'αυτο προσεχτε λιγακι μαναρια μου.

συντροφικα φιλακια.